“Ο ήλιος, χαμόγελο μωρού, τον κοίταζε κρυφά πίσω από την κορυφογραμμή - γυναίκα που ονειροπολεί ξαπλωμένη στα μωβ.

Λένε πως ο άνθρωπος ως λογικό ον μπορεί να καθορίσει τη μοίρα του, ξεχνούν όμως πως η πλάνη είναι η αποτίμηση της λογικής, μιας και διαφορετικά η λογική δε θα ‘χε καμιά δυνατότητα διάκρισης. Πόσο ακατανόητο έγινε το αυτονόητο, πόσο δύσκολο το εύκολο, πόσο πολύπλοκο το απλό, πόσο υποχώρησαν οι αισθήσεις και οι κινήσεις του κορμιού.

Οι πολιτισμένοι άνθρωποι περπατάνε από άσκηση πια, όχι από ανάγκη, εκεί που συζεί, που δένεται το κορμί με την πλάση. Αντί να σκύψεις να μυρίσεις ένα λουλούδι ή να σκαλίσεις τη γη, κάνεις επικύψεις μέσα σε ένα κουτί ή τρέχεις πάνω σε ένα σταματημένο ποδήλατο. Τέτοια συμπεριφορά απέναντι σ’ αυτό το ευγενικό τεχνούργημα που, μετά το κάρο, το άλογο, το μουλάρι, το γαϊδαρο, χάρισε τα ωραιότερα ταξίδια στον άνθρωπο περπατώντας τον μέσα στη φύση και στη ζωή, και όχι μέσα στο χρόνο.”

 

Χρόνης Μίσσιος, “Το κλειδί είναι κάτω από το γεράνι”, εκδόσεις γραμματα.